۱۴ آذر ۱۳۹۵
تالار خبر
  • تاریخ انتشار خبر :۲۶ مرداد ۱۳۹۵
  • کد خبر :50775
  • بدون دیدگاه

عکس/صحنه غم انگیز گریه کردن محمد بنا

سرمربی تیم ملی کشتی فرنگی‌ کشورمان بعد از ناکامی و حذف شاگردانش در بازی‌های المپیک در گوشه‌ای نشست و گریست.

محمد بنا سرمربی تیم ملی کشتی فرنگی‌ کشورمان بعد از ناکامی و حذف شاگردانش در بازی‌های المپیک در گوشه‌ای نشست و گریست.

در شرایطی که تیم ملی کشتی فرنگی کشورمان از رسیدن به مدال طلا باز ماند و شانس کسب یک برنز دیگر را دارد، محمد بنا همچنان بی‌تابی می‌کند و بیرون از سالن در حال گریه کردن است. حسن رنگرز و حمید بنی تمیم و اعضای کادرفنی چندین بار خواستار توقف اشک‌های بنا شده‌اند اما همچنان بنا نمی‌تواند آرام شود.

وی عنوان می‌کرد که دل مردم شکسته و نمی‌توانم به چشم آنها نگاه کنم. به هر شکل ممکن کسب ٣ مدال طلا در لندن باعث شده تا توقعات از کشتی فرنگی بالا برود و این موضوع تاثیر منفی روی فرنگی‌کاران گذاشته است.

رسول جزینی و ایرج اسفندیاری‎فر که قصد آرام کردن محمد بنا سرمربی تیم کشتی فرنگی را داشتند، پس از مشاهده اشک‎های بنا و دیدن ناراحتی این سرمربی، در کناری وی گریه کردند.

صحنه غم انگیز گریه کردن محمد بنا

صحنه غم انگیز گریه کردن محمد بنا


در همین زمینه بخوانید :

کشتی فرنگی؛ سقوط به شیر و خط!

نخستین نقد به کشتی‌گیران خودمان است. امید نوروزی ، سعید عبدولی، بشیر باباجان‌زاده و حبیب‌الله اخلاقی که در مجموع ۹ مسابقه برگزار کردند، روی هم شاید دو فن هم اجرا نکردند. باباجان‌زاده یک بارانداز اجرا کرد و اخلاقی یک بار به کمر حریفش رسید و عبدولی هم وقتی دو به صفر عقب افتاد مجبور شد کمی خلّاق باشد. به همین سادگی شمردیم! در چنین شرایطی نمی‌توان خیلی مدّعی قهرمانی بود. همان‌قدر که شکست عبدولی مقابل مادسون دانمارکی را سخت می‌شد پذیرفت و به نظر حریف برتری‌ای به او نداشت، عبدولی هم چیزی برای گرفتن مدال برنزش ارائه نداد به جز زور و جنگندگی.

با این وجود امّا نفس کشتی‌ها، نه فقط رقابت ایرانی‌ها که دیگر رقابت‌هایی که مجال تماشای آنها را در همین دو روز داشتیم، به غیر از چند مورد هیچ چیز برای تماشا نداشته‌اند. زمانی بود که اگر کشتی، به ویژه فرنگی به خاطر محدودیّت استفاده از پا و فیزیکی بودنش بدون فن و امتیاز دنبال می‌شد، پدیده‌ای مثل کمرگیری وجود داشت تا به شکل مصنوعی، چیزی شبیه پنالتی‌های فوتبال، برنده مشخّص شود؛ آن زمان هم قرعه‌ای که برای انتخاب نفر کمرگیر انداخته می‌شد به اندازه کافی رقابت را تصادفی و زشت می‌کرد ولی دست‌کم از نظر فنّی سطح رقابت بالاتر بود.

حالا امّا با قوانین تازه کشتی عجیب  شده است. رقابت اخلاقی برابر حریف آلمانی را مرور کنید. حبیب فن نمی‌زند ولی به وضوح تلاش‌گر و قدرت‌مند‌تر از حریفش است؛ قوانین تازه امّا تعیین برنده مسابقه‌ای که بسته و نزدیک دنبال می‌شود را به تصمیم بی حساب و کتاب داوران می‌بندد. کشتی‌گیر آلمانی عصر دیروز  هم نماینده گرجستان را با پیروزی یک بر یک حذف کرده بود! هیچ کاری نمی‌کند، اخطار اوّل را می‌گیرد؛ پس از آن هم بازی را می‌بندد و داوران چون حس می‌کنند نفری که امتیاز جلوست بازی را بسته به نفر پیشتاز اخطار می‌دهند؛ کسی که اخطار دوم را گرفته شکست می‌خورد و حذف می‌شود.  کاریکاتوری از یک مبارزه.

در اختیار داوران قرار دادن حقّ اخطار تا این اندازه در بازی نزدیک همراه با پدیده شگفت‌انگیز «امتیاز آخر» چیزی از کشتی باقی نگذاشته است. تصوّر کنید اگر کسی امتیازی نداشته باشد و یک امتیاز از دست بدهد و یک بر صفر بازنده شود، هیچ فرقی ندارد با اینکه با هزار تلاش یک امتیاز بگیرد و سپس امتیازی از دست بدهد؛ او باز هم یک بر یک می‌بازد چون امتیاز آخر را گرفته است.

سال‌هاست که بحث عدم نفوذ ایران در فیلا مطرح است. ولی فارغ از نفوذ ایران، هر که در فیلا نشسته، این تصمیم‌ها را از کجا می‌آورد؟ قانون‌هایی که نه تنها با هر روز عوض شدن‌شان تمرکز و ذهنیّت ورزشکاران را به هم می‌زند و آنها را هر بار با نوعی از ماجراجویی رو به رو می‌کند، سال پشت سال و رقابت پس از رقابت عجیب تر هم می‌شوند. آیا نباید در تمام کمپین‌هایی که ما ایرانی‌ها فعّال‌ترین عضوهایش بودیم و برای ماندن کشتی در المپیک تلاش کردیم، شک کنیم؟ این کشتی ماست؟

برای آگاهی از آخرین اخبار و پیوستن به کانال تلگرامی  "تالار خبر" اینجا کلیک کنید.

دیدگاه ها